నాకోసమే

తూరుపుతోటలో అనూషరేకులు విప్పుకుంటూ..
ఆదిత్య అరుణపుష్పం..
మునిమాపుపాటలో కుహు కుహూలు వల్లెవేస్తూ..
వసంత శోభిత మనస్సుతో కోయిల హర్షం..
నిన్నలేని ఈ నయగారం.. ఎగసి దూకుతూన్న నయాగరం
ధిక్కారమనుకో, తిరస్కరమనుకో..
రేపేమిటో?.. దాని రూపేమిటో?
నాతో వున్నదీ, నాదేనన్నదీ ఈరోజే!..
దానికి నేనెపుడూ మకుటంలేని మారాజే!!..

వెన్నెల

కాటుకచీకటి రాత్రికి అద్దిన చల్లని పూల సువాసనలు..

ఆలోచనల తెమ్మెరలకు కదలాడుతున్ననీ జ్ఞాపకాల పుటలు..

ఒక్కో జాబిలిగా మారిన ఒక్కో నీ తలపు వెన్నెల వానలో ముద్దగా తడుపుతుంటే..
మళ్ళీ మారిపొయాను..

నిన్ను మాత్రమే చూపగల దర్పణమై..హ్రుదయం నీ పాదర్పణమై..

వసంతం

వర్ష రుతువులో కోయిలల కలకలమేమి చెలీ
ఓ... నీ రాకతొ మరలా వసంతమొచ్చెనని భ్రమించెనేమో?